11. Nic nie może być bardziej bezproduktywne niż utrata nadziei.

Czytając tego bloga widzę inną siebie. Jakąś smutniejszą, bardziej pokazującą swoje zirytowanie, jakby pozbawioną szczęścia. A wbrew pozorom produkuję to szczęście masowo, bo nie lubię rozmawiać z kimś poważnie. To jakieś nienamacalne zobowiązanie, nie mam pojęcia jak to określić. Ale skoro swoimi głupimi historiami potrafię wywołać u przyjaciółki uśmiech to będę je opowiadać. I to nie tak, że nie narzekam. Narzekam równie masowo. Codziennie, pare razy na godzinę, a później na minutę. Boże, narzekam więcej niż starsza schorowana pani. P. ciągle mi to wypomina. I mówi że nie umiem wyluzować. I właśnie od tego stresu boli mnie brzuch. Muszę niedługo zrobić jakieś USG, bo w głowie miałam myśli począwszy od fazy ARC wirusa HIV, a skończywszy na tasiemcu.
Mam takie stany załamania, że nie zdąże. Że jestem do tyłu z chemią. A potem myślę, że ludzie z całkowicie innych profili uczą się pare miesięcy i dostają się za pierwszym razem. Ale znowu przypomnę sobie, że nie jestem wybitna. Serio, jestem mega przeciętna. Nie mam przedmiotu, w którym czuje się swobodnie i go ogarniam w stu procentach. Rok temu jeszcze czułam tak z historią, bo uwielbiałam się jej uczyć i robić miliony kolorowych notatek, a obecny his mnie drażni. Ale wracając, moja koleżanka aspiruje na prawo. I wcale nie uczy się codziennie, zaczyna dzień przed sprawdzianem, zarywa nockę. Też nie jest jakaś wybitna, ale chyba stresuje się mniej ode mnie, bo w tym roku nie umierała z bólu brzucha z miską obok łóżka :D
Dobra, kończe o tej szkole. Pożaliłam się, super. Teraz wpadnijmy w trochę noworocznego optymizmu. Który zapewne minie początkiem lutego.
Przyznam, że nie odpoczęłam w święta. Nadrabiałam chemię, powtarzałam bakterie. I to mnie zabija, bo chciałam znaleźć chwilę dla siebie. A o chwili dla innych już nie wspomnę. Dlatego od nowego roku znajdę chociaż jeden dzień w miesiącu, który spędzę sama ze sobą. Oglądając Singielkę, pijąc wino i jedząc chińską zupkę, którą pobrudzę kolejną bluzkę. Z maseczką z glinki na twarzy i włosami posmarowanymi olejkiem. W rozciągniętych dresach. Zupełnie jak teraz, kiedy piszę ten post.
A kolejny jeden dzień w miesiącu chciałabym spędzić w całości z P., który cierpi najbardziej przez nasze chwilowe spotkania. I przede wszystkim nie chciałabym wtedy narzekać, że następnego dnia będę od rana siedzieć w książkach.
Kiedyś zacznę ćwiczyć... Co powtarzam od roku. Jak nie dwóch.
Miałam nauczyć się jeździć na nartach. Ale to też za rok.
Prawo jazdy zrobię po maturze.
(Co tu jeszcze odłożyć na później?)
Najbardziej żałuję, że nie pójdę do pracy. Moja wakacyjna praca w pizzerii była najlepszym co mogłam przeżyć. Pokochałam tych ludzi z całego serca za ich humor, sposób bycia. Będę żałować, że złoże ustne wypowiedzenie, ale na pewno odwiedzę tę piwniczkę.
Wstawać wcześniej też bym chciała. Chociażby jutro, żeby poczytać Katharsis Szczeklika, który poleciła mi Antler. Zakochałam się do bólu. Dziękuje, kochana <3
Tymczasem już kończę, bo maseczka skamieniała mi na twarzy i jeśli jej nie zmyję to stanę się Jorahem Mormontem z GoT. Buźka, kochani. Do napisania!

10. Brak działania jest też działaniem, a milczenie może przemawiać głośniej niż słowa.

Chciałam nieśmiało ogłosić, że żyję. 

Pół roku braku odzewu chyba jest trochę wiążące. Kompletnie nie wiem jak to wytłumaczyć. Chyba gdzieś się zaszyłam bez dostępu do życia. Takie trochę Pause, ale chyba w połowie. 

Tak, spauzowałam sobie życie. Siedziałam w książkach bite pół roku i teraz, kiedy zaczął się wrzesień to wcale nic się nie zmieniło. Czemu ja głupia myślałam, że w drugiej klasie sobie odpocznę? Bo odeszło mi kilka przedmiotów? Tylko szkoda, że dzień w dzień mam biologię i czuję na szyi oddech mojej niezadowolonej nauczycieli. Z pierwszej kartkówki 3/4 klasy dostało jedynki (no, ja mogę pochwalić się tróją napisaną połyskującym długopisem). Presja rośnie, zaczął się wyścig szczurów. A ja już w tym wyścigu nie uczestniczę. 

Nie, nie zrezygnowałam z medycyny! Po prostu się wycofałam, nie widzę sensu chwalenia się światu, co chcę osiągnąć, bo wiem, że im więcej mówię, to tym bardziej mi nie wyjdzie. Szczególnie, kiedy patrzę na moją niezwykle nadgorliwą klasę. Tak więc utrzymuję powszechnie, że zmieniły mi się zamiłowania i chcę studiować budownictwo. Małe kłamstwo, na które pozwoliłam sobie na nie w obliczu zagrożenia. A tak całkowicie poważnie to... budownictwo też mnie rajcuje. Może trochę mniej niż lekarski, ale wciąż. Chociaż nie mam pojęcia dlaczego. Nazwijcie mnie wariatką. 

Trochę przez to pół roku się zmieniło. Znaczy nie trochę, bo wiele. I na lepsze. Zdecydowanie na lepsze. 

Biorąc pod uwagę fakt, że bliska osoba miała wypadek i znajduje się obecnie w szpitalu to trzymam się zadziwiająco dobrze. Szczególnie, że nie wiadomo czy będzie w stanie chodzić. Ale mam taką wiarę w to wszystko, naprawdę! I to dlatego, że śniły mi się widelce, a ponoć oznaczają uzdrowienie. Dobra, nie żartuję już. Ugryzę się w język, koniec. Dostrzegłam w sobie cechę, na którą nie miałam wpływu i nie wiedziałam o jej istnieniu. Czasem zdarza się, że dzieje się źle. U mnie tak było i ciągle jest. Niektórzy mdleją, niektórzy krzyczą, gryzą ręce do krwi, a ja... A ja nie reaguję. Nawet nie płaczę. Tylko dwa razy puściły mi się łzy, kiedy patrzyłam w te głębokie brązowe oczy, a kolejny raz, kiedy składałam obietnice. I dotrzymam tej obietnicy. Ale wracając do tej cechy, przez kilka tygodni zdążyłam parę razy usłyszeć "nadajesz się do tego", "dasz radę", "radzisz sobie ze stresem". Bo taka jest prawda. Jak na moje siedemnaście lat to sporo przeżyłam. Byłam na dnie i długo z niego wstawałam, a wszystko spowodowane było chłopakiem. I od tamtego czasu jakoś wcale nie chce mi się z nikim wiązać. Nie, że się zraziłam. Po prostu nie mam czasu haha. A kolejnym wydarzeniem było to, kiedy bliska osoba zmarła mi na rękach. Wtedy też nie zapłakałam, chyba byłam w szoku. Tłumię w sobie emocje, ale one nawet nie próbują się wydostać. Może kiedyś wybuchnę i blok, w którym obecnie mieszkam trochę się zatrzęsie. Ale nie teraz, teraz trzeba być silnym.

(I umysłowo powalonym).

W końcu zaczęła się szkoła. I wspaniałe poranki, które witam w biegu, bo zawsze zaśpię. I to całkiem celowo, bo nie widzę sensu wstawania godzinę wcześniej. Wystarczy mi dwadzieścia minut, żeby iść do szkoły ogarnięta w dwudziestu procentach. A później ta liczba maleje, wieczorem osiągając stopień zerowy. Trochę przysypiam na lekcjach i łajam się za to, bo zdażyło mi się zasnąć na biologii. Ale trzeba się przestawić na tryb bezsennych nocy. I piątego z kolei kubka kawy. 

Trzymajcie się mocno! 

9. Życie, choćby i długie, zawsze będzie krótkie.

Pojawiam się i znikam. Jak cień. Tak, jak cień. Chyba już się do tego przyzwyczailiście, prawda?

Tak na początek to wszystkie dobrego w nowym roku! Oby był pomyślny, bo chyba każdy tego oczekuje. 

A jaki był mój 2015? 

Na ogół dobry. 

Dostałam się do liceum, w którym chciałam się znaleźć. Choć później na nie narzekałam. Bo tłumy na korytarzach. Bo nauczyciele za dużo chcą. Bo ludzie są jacyś dziwni. Bo wszystko jest niedobre i złe. Ale po czasie do wszystkiego można się przyzwyczaić i teraz, kiedy mamy dłuższe wolne to wróciłabym do szkoły. Nawet na ten durny angielski, na którym robimy milion rzeczy na raz. Albo chociażby na chemię, którą naprawdę znielubiłam. Albo na historię, którą wyklinałam przez dobrych parę godzin, bo umiałam wszystko, a dostałam cztery z odpowiedzi. I do tych ludzi, którzy byli na początku dziwni, też bym wróciła. Bo do nich przyzwyczaiłam się najbardziej. 

I co jeszcze mi się udało? 

A, tak! 

Uciekłam od rzeczy i ludzi, którzy byli w moim życiu toksyczni. To wszystko żyje we mnie gdzieś tam głęboko, w dalekich krainach mojego mózgu i czasami o sobie przypomina, ale już mniej. I powoli staram się, żeby te wszystkie blizny na mojej duszy się zagoiły, choć goją się już bardzo długi czas. Nie miałam pojęcia, że to wszystko zostawiło, aż takie głębokie ślady. Ale już tego nie ma i naprawdę dziękuję za to Bogu. Nigdy więcej destruktywnych relacji ani związków. Nigdy. 

Poznałam też osobę, która próbuje pomóc mi się posklejać. I ciągnie mnie w kierunku moich marzeń, nie pozwalając mi myśleć pesymistycznie czy usuwać się na boczny tor. Jestem wdzięczna. Szczerze, prawdziwie, zawsze. I nie wiem, jak będzie, kiedy tej osobie zechce się odejść. Pewnie znów się rozlecę, ale tak, że nikt nie zdoła mnie naprawić. Tak czuję dzisiaj, ale powinnam przestać o tym myśleć, bo działam autodestrukcyjnie. 

Pomimo wszystko byłam szczęśliwa. Dużo się śmiałam, a uśmiechałam się tak mocno, że czasami bolały mnie policzki. Czasem płakałam, najwięcej w czerwcu, kiedy rozstawałam się z gimnazjalną klasą. Dzisiaj trochę mi ich brakuje, ale przynajmniej zostały ze mną wspomnienia. Szkoda, że wszyscy odlecieli w swoje strony, bo miło byłoby wyjść gdzieś wspólnie, choćby na pizzę. 

Choć miałam milion momentów, kiedy starałam się najbardziej jak mogłam, a nic mi nie wychodziło. Jakby wszystko było przeciwko mnie. Jakby los chciał pokazać mi jak bezwartościowa jestem. 

I pomagałam innym. Bez narzekania i bezapelacyjnie. Nie liczyłam na żadne ''dziękuję'' czy cokolwiek innego, po prostu robiłam to od siebie. Od serca. Bo chyba taka już jestem. Robię wszystko dla innych, nie licząc, że inni zrobią wszystko dla mnie. 

A w 2016 chciałabym być mniej leniwa. Bo mam momenty, kiedy po prostu nie wyjdę z łóżka. Leżę, nie robiąc nic. Albo czytając. Albo ucząc się. Albo oglądąc YouTube lub krótkie seriale, bo na dłuższe nie mam czasu. W sumie dzisiaj wysprzątałam cały dom, prałam i gotowałam, a jedyne o czym marzę to kolejny odcinek Seksu w wielkim mieście i następna kawa. Ale wiem, że muszę się nauczyć mapy świata na geografię, choć to dopiero na czwartek. Jednak wygram z lenistwem, nie ma tak dobrze. Zacznę też czytać Pismo Święte na religię. Lepiej wcześniej to zrobić niż na ostatnią chwilę. 

Nie mogłam się powstrzymać, musiałam dodać
drugą część tego gifu, haha.

(Pewnie nie zrobię nic, ale przynajmniej trochę się motywuję.)

Nie mam większych postanowień, bo wiem, że i tak nic z tego nie wyjdzie. Dlatego też skupiam się na tym, żeby dążyć do obranego celu, jakim jest medycyna. I nie ważne jak to zrobię, ale będę się starać. Bo to jest mój największy priorytet i nigdy z niego nie zrezygnuję. Choć już mam mniej czasu, by o tym myśleć, ale wiem, że uczę się dla tego jednego celu, który ciągle we mnie siedzi. 

I wam życzę wytrwałości w swoich marzeniach i drodze do nich!

8. Jutro jest zawsze czyste, nieskalane żadnym błędem.

Korzystając z wolnego czasu w dniu jedenastym listopada pozwoliłam sobie napisać nowy post. Za oknem jest deszczowo, drzewa lekko kołyszą się pod wpływem wiatru. W domu pod lasem jestem ja – leżąca w łóżku ciemnowłosa dziewczyna z wymyślnym warkoczem, który próbowała zrobić jako wstępną fryzurę na piątkowy spektakl w teatrze. Tam gdzieś w środku, chyba w sercu straszliwie chce mi się żyć. 

W życiu bym nie pomyślała, że będę się jak głupia cieszyła z plus czwórki z fizyki. No, w gimnazjum zareagowałabym na to wzruszeniem ramionami. Jednak w liceum, jeszcze z takim nauczycielem jest to dla mnie szczyt marzeń. Kiedy szłam po kartkówkę modliłam się, żebym nie dostała z niej dwójki, bo profesor powiedział, że większość ocen właśnie taka była. Nie spojrzałam na kartkę dopóki nie usiadłam w ławce, ale za to spojrzałam na mojego fizyka, który grzecznie zapytał czy byłam pytana. Odpowiedziałam, że nie, a w głowie pojawiła mi się myśl "będziesz pytana na następnej lekcji". W sumie chciałabym mieć to za sobą i już dzisiaj zarzekam, że w niedzielę nie wstaję od książek (plany, planiki, tak tak). Chyba żaden nauczyciel nigdy wcześniej nie wzbudzał we mnie tyle strachu, naprawdę.

A poza fizyką to w szkole bez żadnych rewelacji. Uczę się czasami jak psychopatka i zalewam kawę energetykiem, uzyskując przy tym względne efekty (i wcale nie jestem niewyspana, wcale). Pomijając matematykę, bo wiem, że wyżej niż trzy z niej nie będę miała. Mój umysł jest teoretycznie ścisły, ale w praktyce wygląda to nieco inaczej. Chociaż ostatnio zrobiłam wszystkie zadania z chemii, nie czując przy ich rozwiązywaniu deficytu wiedzy, który często mi towarzyszył. 

W zeszłą sobotę wyszorowałam łazienkę tak, jak nigdy wcześniej. Nawet przed świętami tyle nie sprzątałam, a tu proszę jakieś mieszanki cytryny z sodą, octu z solą. Zestaw małego chemika jak nic. Sprawcą tych wszystkich zmian w moim życiu jest najcudowniejsza osoba, jaką dane mi było poznać. I nie mówię tu o profesorze od fizyki, o nie nie.
Jako, że jestem niesamowicie uczulona na alkohol to osoba, z którą miałabym się spotykać musiałaby wcale nie pić. Ani kieliszka. Nic. Do pewnego czasu wątpiłam, że płeć męska tak potrafi. No i utwierdzałam się w przekonaniu, że będę mieszkała z kotem do końca życia, haha. Cud wydarzył się po sprawdzianie z chemii, kiedy profesor wypuścił nas z sali. Później nie myślałam o niczym prócz tych delikatnych, nienachalnych dotyków, które powodowały u mnie dreszcze. Od tego czasu minęły zaledwie dwa tygodnie, a ja wciąż jestem nienasycona.

Cieszę się, że wyjechałam z mojej ''metropolii'', choć na początku było mi ciężko. Teraz, kiedy przyjeżdżam wszystko mnie irytuje, dlatego praktycznie nie wychodzę z domu i zatapiam się w książkach, na które nie mam czasu w ciągu zwykłego tygodnia. Czasem powątpiewam w ludzi, szczególnie takich, którzy muszą się odwrócić i popatrzeć kto z kim idzie lub kto z kim jedzie samochodem. A nie daj Boże jakby jakaś dziewczyna szła z chłopakiem! Kolejnego dnia wiedziałaby cała wieś. Nie, wiedziałaby ta wieś i trzy sąsiednie. 

Nie wiem kiedy upchnę w moim ''napiętym'' kalendarzu Wierną, Kosogłosa i Gwiezdne Wojny. Płakać mi się chce na samą myśl, że musiałabym oglądać to w internecie przy jakości -720HD. Nawet na seriale nie mam czasu, a co dopiero na kino. Trzymam się mocno jedynie Na dobre i na złe, bo przecież czasem można powzdychać do Radwana, ach. Co te wszystkie Krzysztofy takie przystojne to ja nie wiem (szczególnie ten z O mnie się nie martw, haha). 

Kiedy spadnie śnieg chciałabym znów przeczytać Anię z Zielonego Wzgórza. Dziwne, że książka może tak idealnie pasować do widoku za oknem. Takie szczegóły są ujmujące i mają w sobie coś magicznego. 

Bezustanne zmiany! Nie można nic na to poradzić. Trzeba pogodzić się z tym, że przeszłość odchodzi, przyjmować teraźniejszość, kochać ją i uświadamiać sobie, że i ona też musi przeminąć. Wiosna, nawet najpiękniejsza, ustępuje miejsca latu, a lato–jesieni.

– ANIA ZE ZŁOTEGO BRZEGU

7. Wszyscy musimy mieć jakieś marzenia. I nadzieję, że możemy osiągnąć coś więcej, niż mamy.

Nie mogłam się zabrać za napisanie czegokolwiek o dłuższej treści. Moja wena trochę uleciała, a poza tym nowa szkoła hamuje wszystkie sprawy z nią niezwiązane. 

Bez przynudzania, ogólnie nie jest najgorzej. Pominąwszy fakt, że już trzeciego września chciałam przenieść się do innej szkoły, w dodatku na humana. Klasę mam dość specyficzną, ale ciężko opisać pojedyncze jednostki skoro cała ich liczba wynosi 36. Z moim skomplikowanych matematycznych obliczeń wynika, iż w całej szkole jest osób ponad 1200. Korki na korytarzach są niesamowite i aż odniechciewa się opuszczać salę lekcyjną, by zaczerpnąć świeżego powietrza. Dlatego też pobieram tlen wyłącznie przy otwartych oknach. Inaczej po prostu się nie da. Lekcje zaczynają mi się przeróżnie – raz o 8:50, a już kolejnego dnia o 11:30. Najpóźniej kończę o 16:45, ale i tak nie narzekam, bo niektórzy siedzą prawie do 19. Dyrekcja jakoś musi upchnąć te wszystkie klasy według nienormalnego planu zajęć. 

Przyznam się bez bicia, że czuję się w tej szkole jak w jakiejś akademii czy uniwersytecie. Wszystko trzeba załatwiać samemu, nikt już nie prowadzi cię za rączkę i pokazuje drogę, którą powinieneś podążać. Jesteś już prawie dorosły, więc decyduj za siebie. Nie ma żadnego lizusostwa, naciągania ocen – dostajesz stopień na jaki się nauczyłeś. Moja jedynka z matmy, hihi. Ale to dlatego, że przekreśliłam całą kartkę, bo facet nade mną stał. On mnie stresuje, śni mi się w nocy i wyczuwam w nim matematycznego terrorystę. A znów profesora od chemii to ja uwielbiam! Kiedy wchodzi do klasy to zaczyna w niej pachnieć trochę papierosem, a trochę kawą. Zaczyna mówić językiem prostym, zrozumiałym i przede wszystkim zabawnym ("Mówcie głośniej, bo przecież wspominałem, że na prawe ucho niedosłyszę"). Przypomina mi mojego sąsiada, który właściwie już nie jest moim sąsiadem, bo dom sprzedał (lekarzowi!), więc może dlatego go tak lubię. Trafiła mi się wychowawczyni, która naucza biologii. Cudowna kobieta. Dzięki niej mamy już dwie godziny rozszerzenia w pierwszej klasie, ale może to i lepiej – więcej wbije nam do tych pustych łbów. 

Miałam już kilka chwil, kiedy myślałam, że to nie dla mnie. Że za dużo nauki, że nie dam rady, że nie zdam rozszerzonej matury. W sumie czasem jeszcze coś takiego jest w mojej głowie, ale staram się tego pozbyć. Jeśli od początku myśli się negatywnie to na mecie nie można być pierwszym.

Kupiłam w końcu Campbella, a nie Villego. Nie mogłam się zdecydować i musiałam zrobić wyliczankę (tak bardzo dorośle). 

Natomiast w internacie jest świetnie. Od ludzi można sporo dowiedzieć się, np. o nauczycielach, co jest bardzo pomocne. Ktoś kiedyś powiedział (nie pamiętam kto, bo wiele osób przewija się przez nasz pokój), że wszyscy w internacie to jak jedna wielka rodzina. I tak jest, bo z każdym można pogadać i się pośmiać. Nikt nie ignoruje, nikt nie jest wredny. Niby minęły dopiero trzy tygodnie, a czuję się jakbym znała niektórych od wielu lat (tutaj chodzi głównie o dziewczyny z pokoju). Wiele jeszcze czeka nas zabawy i wspólnych chwil. No i chyba zacznę październik z kimś u boku, choć nic nie jest jeszcze przesądzone.

6. Tu, teraz, zanim cokolwiek inne, przed jutrem, zanim umrzemy.

W poprzedniej notce pisałam, że rozstrzygną się ważne kwestie. Otóż wbrew moim pesymistycznym myślom oraz najgorszym przepowiedniom... Okazały się nieszkodliwe i po części szczęśliwe. 

Mówię szczęśliwe, bo dostałam się do Wymarzonej Szkoły. Sam próg był w sumie dosyć mały tego roku, ale ciągle obawiałam się, że mnie odrzucą. We wrześniu rozpocznie się najlepszy okres w moim życiu. Nareszcie będę miała czego się uczyć (tak, w gimnazjum było tego zdecydowanie za mało i czułam się znudzona), może wezmę udział w olimpiadzie biologicznej, będę coraz bliżej celu. Coraz bliżej upragnionego celu. Trwać będę do niego nieustannie; bez wytchnienia, bez oddechu - do miłości odwiecznej.

Nieszkodliwe, bo okazało się, że wcale nie jestem chora. Znaczy jestem, ale niezbyt poważnie. Trzeba się jednak pilnować i takie tam; dużo jodu, dużo ryb. Chociaż chętnie przejechałabym się do szpitala ponownie. Lubię być chora, dziwne, prawda? Swoją drogą byłam sama w gabinecie bardzo miłego lekarza, z którym mogłam sobie porozmawiać. ''Swojsko'' i na luzie idzie mi gadanie z doktorami. Nie to co z niektórymi przedstawicielami młodzieży, no cóż. Oczywiście zadałam mu pytanie, które bardzo go rozbawiło [czasem zastanawiam się, czy mam równo pod sufitem ("nie, nie masz")]. A kiedy będę musiała mieć operację to później mogę być lekarzem czy już nie?

Byłam na urlopie. Urlopie od życia. 

W Zielonej Górze naprawdę jest przyjemnie. Posłuchałam sobie ukochanej jazzowej muzyki w starej piekarni, w której mieści się jazz klub "Cicha Kobieta". Napiłam się także absyntu i nigdy więcej! Tego smaku nie da się opisać. Po prostu fuj, fuj, fuj. Spędziłam wiele czasu z moim starszym kuzynostwem i przekabacili mnie, jasny gwizd. Tego się nigdy nie spodziewałam. Czego? - pytasz. Ponad tydzień zajęło mi zmienienie swoich poglądów. Dobra prasa i równie dobra książka, interesujące programy telewizyjne i ładnie dobrane słowa. Nigdy nie byłam za PO, choć uważałam ich program za bardziej klarowny. WRONG DECISION! Okazało się, że to PiS jest lepsiejszy. Tak, lepsiejszy. No nie patrz tak!, poczujmy się jak pięciolatkowie. Nie będę dłużej poruszać tego tematu, bo wiem, że nie wszystkich interesuje polityka. Zresztą mój przyjaciel jasno określił "Nie znam dziewczyny, która w gimnazjum (liceum, mój drogi, już liceum) czyta gazety polityczne i szczerze się tym zachwyca". 

Czytam sobie spokojnie Annę Kareninę na zmianę z Stiegiem Larrsonem i usycham jak paprotka, która leżała na półce i nie została przeze mnie podlana. Toż to takie grube, tyle czasu mi zabiera. Jednak umęczę te książki i przeczytam je przed końcem wakacji. Są przecudne w swej cudowności, choć bardziej podoba mi się twórczość Tołstoja. Ruska dziewka ze mnie, boć wielbię rosyjskich pisarzy. Romanse rzadko czytuję. Nudzą mnie, ale Anna to inna sprawa. Może dlatego, że moje serce skradł hrabia Wroński. Tylko chwilowo, zarzekam! 

Zanurzając się w lekturze Newsweeka (typowo PO-wski, ale ma ciekawe artykuły), poznałam nowych artystów. Kto mnie zna, ten wie, że byle czego nie słucham.Wprawdzie moje gusta muzyczne są naprawdę specyficzne. W sumie cała składam się z kontrastów. Przedstawię piosenkę, którą katuję od dobrych paru godzin. Zespół Voo Voo ma genialną twórczość na podstawie wierszy. Polecam gorąco!

Zastanawiam się czy nie zrobić na tym blogu jakiegoś tygodnia, np. Tydzień z Aaronem Johnsonem (Wroński!), Caroline Dhavernas, bajkami z dzieciństwa. Propozycje składajcie w komentarzach. 

5. Tak, świnia była ze mnie okropna, a wyobrażałem sobie, że jestem aniołem.

Cały czerwiec tu nie zaglądałam, więc śmiało - zlinczujcie mnie, bo należy się.
Nie tylko o tym chciałam napisać, bo ileż można się użalać. Skończyłam gimnazjum i z dumą mogę przyznać, że do jutra jestem bez szkoły. Ale już nie gimbus, którym zresztą nigdy nie byłam. Należałam do wąskiego grona gimnazjalistów, w żadnym wypadku do, wymienionych wyżej gimbusów. Same te określenia wydają się aż nazbyt śmieszne. Wszakże wracając do tematu, skończyłam szkołę ze średnią 5,24. Opłaciło się prawie w ogóle nie wychodzić z domu, oglądać seriale tylko raz na tydzień i w ogóle zachowywać się jak pustelnik z Balladyny. Zadowolona jestem bardzo, ale byłabym jeszcze bardziej, gdyby jutrzejsze wyniki rekrutacji okazały się pomyślne. Im więcej o tym myślę, tym gorzej się czuję. A uwierzcie, myślę o tym całymi dniami.
Pod względem emocjonalnym zeszły miesiąc był dla mnie katorgą. Koniec gimnazjum, rozstanie z klasą i nauczycielami, wyjazd Niemców. Wyłam jak bóbr, aż wstyd się przyznać. Brakować mi będzie tych wszystkich oszołomów z 3A, zabawnych chwil, a także tych smutnych. Generalnie będę tęsknić cholernie, bo nie wiadomo jaka klasa trafi mi się w szkole średniej. Fajnie byłoby spotkać się kiedyś, nawet po latach. Ponownie zobaczyć znajome roześmiane twarze, ponarzekać na natłok obowiązków szkolnych, "poodpisywać zadania". Ostatnia myśl bardzo mi znana, bo cały rok męczyli mnie o nią non stop. I za każdym razem mówiłam: "Ja już ci więcej nie dam odpisać. Do końca roku sam rób zadania", choć stale to robiłam. To się chyba nazywa dobre serce dla nicponi. Napomknę jeszcze o nauczycielach, nim przejdę do następnego akapitu o wymianie. Nigdy, przenigdy nie trafię na tak cudowne Panie, jakimi były moja wychowawczyni oraz Pani od biologii i chemii. Tyle śmiechu, żartów, rozmów dosłownie o wszystkim, łez przy ostatnim uścisku (dobrze, teraz się popłakałam - znów). Mówiąc krótko - zżyłam się z tymi ludźmi i boli, że odchodzę inną ścieżką. A jeśli przyjmą mnie do Wymarzonej Szkoły to będę na tej drodze sama jedyna, bo reszta znajomych nie będzie się kształcić w mieście tym samym, co ja.
Wymiana była przeżyciem przecudnym i chętnie pojechałabym na nią po raz kolejny. Niestety w cudowności swej były też trwogi, a mianowicie niektóre niemieckie dziewczyny naprawdę były wredne. Pomijając jednak te zbędne szczegóły... Kiedy byliśmy w Niemczech prawie wcale nie narzekałam, co jest moim małym codziennym obyczajem. Zwiedzaliśmy, bolały mnie nogi, ale starałam się o tym zapomnieć. Architektura tam była piękna, całkiem odmienna niż w Polsce. I niby wszystko takie tanie to do kraju wróciłam z ''worem'' kosmetyków dobrych firm. Właśnie przy wyjeździe z Niemiec uroniłam pierwszą łzę, która przy następnej sposobności zmieniła się w potok. Moim problemem jest właśnie to, że spajam się z ludźmi. Nawet przez stosunkowo krótki okres dwóch tygodni. Podczas naszego pobytu w Niemczech było wiele zabawnych (nie dla każdego) sytuacji, podczas których niektórzy wypadli z kajaka do wody (mówiłam!), niektórzy (ja) popłynęli w całkowicie inną stronę, byli prześladowani, rozmawiali po polsku w niemieckiej restauracji. Kiedy nasi zagraniczni koledzy przyjechali do Polski śmiechu także nie brakowało. Przyznam, że będą z tego wspomnienia. I to jeszcze jakie!
Napiszę niedługo, obiecuję. Teraz mój brzuch (nazywam go czasem vel motor) domaga się paliwa, bo dochodzi jedenasta, a go jeszcze nie dostał. Dnia jutrzejszego rozstrzygnie się wiele spraw, które poruszyć będę miała okazję. Będzie albo szczęśliwie, albo przeraźliwie smutno.

4. Wiedza daje pokorę wielkiemu, dziwi przeciętnego, nadyma małego.

Mam tak potworny natłok myśli, że to sprawa nie do opisania. Okrutna, chce się rzec.
Nie dość, że nie dodawałam nic na bloga od prawie miesiąca to jeszcze znalazłam sobie milion innych zajęć. Zaczęłam pisać opowiadanie (do którego link podam poniżej), założyłam kolejne kreatywne konto, ciągle coś maluję, czytam wiersze, piszę listy do bliżej nieznanego adresata, wróciłam do grafiki komputerowej, biegam w kapciach po drodze, wychylam się przez okno, by podlać kwiaty. Ciągle coś, ciągle ktoś.

Chciałabym jakoś tchnąć w tego bloga życie. Zacznę od zmiany szablonu, bo ten ewidentnie działa mi na nerwy. Ta bladość kompletnie do mnie nie pasuje! Mam nadzieję, że nowy Wam się spodoba.
Tak więc kolejna kwestia do przedyskutowania to Niemcy. Jak wiadomo (lub nie) w czwartek jadę na wymianę. Trzęsę się jak fretka. Chyba jeszcze nigdy niczego się tak nie obawiałam. I wcale nie chodzi o to, że mogę się nie dogadać. Moim największym problemem będzie bycie sobą. Jednak myślę, że to kwestia kilku godzin, kiedy przyzwyczaję się do nowego środowiska. Nie pojadę tam nastawiona pesymistycznie, o nie!
Oglądał ktoś wczoraj Eurowizję? Och, na pewno. Czy tylko ja mam wrażenie, że wyniki są tak jakoś... oszukane? Niemcy ostatni, to ci dopiero. O niebo lepiej śpiewali niźli Rosja. Pewnie Putin obiecał zrzucić bombę na Wiedeń, jeśli nie będą w zwycięskiej trójce. To akurat nie byłoby nic dziwnego.
Ostatnie tygodnie krążą także wokół wyborów, które rozstrzygnęły się kilka minut temu. Oczywiście wstępnie, bo jak wiadomo wyniki pojawią się rano. Niemożliwe jest zebranie do kupy głosów ze wszystkich okręgów w ciągu godziny. Wracając do tematu, ja jeszcze nie głosuję, co nie znaczy, że mogę się wypowiedzieć. Jestem tak zła (żeby nie użyć niecenzuralnego słowa), że gdybym mogła to schlałabym się jak menel spod sklepu. Niestety mam jutro dwa testy, główka pracuje pełną parą. Postaram się przeboleć pięć lat z Panem Nikim na czele państwa. Zabawne, że Ten Człowiek nawet nie potrafi się wypowiedzieć. W dodatku ma tak irytujący ton głosu, ugh! Jestem przekonana, że w polityce zagranicznej położymy się na asfalcie i przejedzie nas czołg. Podzielę się jeszcze jednym przemyśleniem. Z jakiej racji przesunięto ogłoszenie wyników o półtorej godziny? Zmarła jakaś kobieta, owszem. Ale zwłoki da się wynieść, protokół napisać. Kilkanaście minut roboty. A za ten czas Pan Nikt mógł zadzwonić do generała z prośbą o zmienienie wyników, bo przecież musiał wygrać ten, kto nie powinien. Brak już słów, zamykam temat. Lecz kiedy już będę mogła wrzucić do urny białą kartkę to na pewno nie wybiorę skorumpowanego PiS'u. Koniec świata, jeśli ta paskudna partia wygra w jesieni. Auf wiedersehen Polen.

Znów zaczęłam interesować się kolejną dziedziną medycyny. Mianowicie geriatrią. Nasze społeczeństwo należy do starzejących się, więc taki lekarz okazałby się skarbem. Czytałam artykuł w gazecie, że brakuje takiej służby zdrowia. Hej ho, szaleją fale! Ja jestem chętna i rzucam się na otwarte morze. Nie dość, że uwielbiam rozmawiać ze starszymi ludźmi to jeszcze połączę się z medycyną w bliskości nieopisanej. Plany, planiki, a jak będzie nikt nie wie. Byleby do przodu, mimo wszystko i mimo wszystkich.

Zapraszam do czytania - kliknij.

3. Precz z nieśmiałością; dziś czuję w sobie odwagę!

Siadam przed laptopem bez konkretnego celu. Sprawdzam pocztę, kilka stron, standardowo odkładam odpisywanie na wiadomości na kolejny dzień, choć wiem, że i tak jutro tego nie zrobię. Zaniedbuję wszystkie moje portale społecznościowe, bo kiedy widzę te kilkanaście nowych korespondencji to odechciewa mi się żyć. Ostatnio cała moja energia gdzieś się ulatnia, kiedy rozkładam się wygodnie w fotelu przed biurkiem. Ot tak, wyparowuje. O stokroć lepiej się czuję, wychodząc na świeże powietrze. Będąc z ludźmi jeszcze lepiej. Chociaż momentami mam pewien opór, wahanie.Nigdy tak nie mieliście? Ktoś do was dzwonił, a wy nieśmiało podnosiliście słuchawkę. Baliście się reakcji tej osoby, czy odbierze was dobrze, czy niekoniecznie. W takich momentach nawet ja, osoba, którą mają za śmiałą, chcę się wycofać w cień. Zapomniana, pokryta warstwą kurzu.
Ten tydzień wyjątkowo odcisnął piętno na moim zachowaniu. Na ciele także. Mam takie suche ręce! Wracając do tematu, ciągle zauważam u siebie coś nowego. Może wcześniej nie zwracałam na to uwagi, lecz teraz w oczy rzuca mi się wiele detali. Stres jest czymś, co nie istnieje u mnie od egzaminów gimnazjalnych. Dzięki Bogu, zniwelowałam to odczucie do maksymalnego minimum. Kolejną rzeczą jest właśnie tytułowa nieśmiałość i odwaga. Od zawsze miałam problem z poznawaniem nowych ludzi. Nie wiedziałam jak się zachować, zwracać vel Pan/Pani czy nie, błahe szczegóły, a jednak ważne. W każdym razie ciągle łamię bariery, kroczę do przodu z coraz wyżej uniesioną głową. Jestem dumna, że powoli pozbywam się rzeczy, które mnie ograniczają. Kiedy zadzwonił telefon, bez wstydu przeszłam na drugą stronę ulicy i mocno zapukałam w drzwi. Kilka godzin wcześniej siedziałam w garażu na stercie nieswoich książek. Gdzieś na wysypisku toreb leżały dwie repliki samolotów. W powietrzu nadal unosił się zapach preparatów czyszczących. Założyłam hardo nogę za nogę i zaczęłam przeglądać medyczne biblie. Jakoś tak... Chciało mi się płakać.
Może wydawać się, że od tak stanę się lekarzem. Tyle jeszcze przede mną. Wiele ksiąg zakreślonych żółtym markerem. Płakania po nocach, że nie dam rady. Momentu poddania się, by następnie wstać. Dążenia do celu. Mimo wszystko. Tu. Teraz. W tej chwili. Chcę tego do cholery! Chcę i koniec.
A tak odbiegając, znalazłam świetną piosenkę, która o dziwo pasuje do postu. Wklejam poniżej. Rozkoszujcie się, moi drodzy.

2. Każdy tyle dłużen swojej ojczyźnie, na ile go stać przy jego zdolnościach i siłach.

Musiałam zrobić sobie przerwę od blogowania. Nie było innej opcji, zwłaszcza, że czasem miałam kilka testów w jeden dzień. Teraz zbliżają się egzaminy, przez które obgryzłam skórki aż do krwi. Stres jakoś trzeba odreagować, a kiedy nie mam w pobliżu ciepłej kawy bądź herbaty - od razu robi mi się słabo i zaczynają drżeć dłonie. Ach, jakże nienawidzę tego drugiego odruchu! Nawet igły nie wbiję, kiedy nadal będzie się utrzymywał.

W dniu dzisiejszym wybrałam się na dni otwartej do Wymarzonej Szkoły.
Po kilku minutach od wejścia do budynku miałam ochotę wybiec z niego, krzycząc i wyrzucając w górę ręce. Naprawdę nie wiem dlaczego, ale właśnie takie myśli błądziły w mojej głowie. Sama architektura Liceum była przepiękna. W 2018 roku Szkoła będzie obchodziła dwustulecie istnienia. Widać, że placówka liczy tyle lat, ale jest naprawdę przyjemna dla oka. Jasne kolory na zewnątrz, wąskie korytarze, podesty, na których stoi biurko jednego z profesorów. Kiedy szok i chęć ucieczki w siną dal minęła, poczułam, że to jest to. Dyrektor oraz kadra nauczycielska wyglądała na bardzo miłą oraz dbającą o to, by uczniowie dobrze zdali maturę oraz dostali się na studia. Nie bez powodu Szkoła znajduje się na tak wysokim miejscu w rankingach. Czułam się trochę nieswojo, ponieważ było wielu obcych gimnazjalistów. Bóg Dobry wie, czy mnie zaakceptują, bo mam problem z zawiązaniem znajomości. Podchodzę do tego dość sceptycznie, potrafię być niemiła oraz oschła, lecz później jakoś to idzie. Uwielbiam ludzi, ale początkowo nie potrafię się do nich przekonać. To okropnie uciążliwe. Przejdźmy jednak do kolejnej kwestii, którą chciałabym poruszyć. Uczniowie Liceum mają wspaniałą dykcję, a sam przewodniczący mógłby zostać prezydentem. Dobre ma gadane, nie tak jak Duda. O polityce nie będę się wypowiadać, bo żadnego artykułu w gazecie związanego z tą dziedziną nie przeczytałam do końca. Wprawdzie wiem tyle, żeby mi to wystarczyło. Wracając do samych licealistów. Zaobserwowałam, że mimo dobrych stopni (bo takie w tej Szkole są podstawą) oraz wszystkich cech geniuszy nie wywyższają się nad innymi. Rzucałam wzrokiem we wszystkie strony, by zauważyć, że życzą każdemu jak najlepiej. Nie powiedzą: "Ha!, ma lepsze oceny ode mnie. Niech lepiej nie zda matury na 90%". To jest zawistne zachowanie, a zarazem przykre. Nawet największemu wrogowi nie przepowiadałabym śmierci. Pewnie zdążyłeś, drogi Czytelniku dostrzec, że piszę słowa związane z tą placówką z dużej litery. Pokrótce to wyjaśnię, a przynajmniej się postaram. Jest to miejsce, o które chcę walczyć, i w którym chcę się znaleźć. Nadałam mu nazwę "Wymarzona Szkoła", czego nie muszę chyba tłumaczyć.
Wow, trochę się rozpisałam. Mam nadzieję, że dotrwałeś do tego momentu. Teraz będzie tylko lepiej. Spróbuj zgadnąć dlaczego. Ach, nie będę Cię trzymać w niepewności - powiem Ci! Nadeszła wspaniała chwila końca postu. Poniżej pojawią się standardowo gify, od których nieco się uzależniłam. Pewnie dlatego, że wyglądają bardzo ładnie, jeśli są dobrze skrojone. Z grafiką jest jak z projektowaniem ubrań.

Reakcja po wyjściu z budynku Wymarzonej Szkoły.

1. To możliwość spełnienia marzeń sprawia, że życie jest tak fascynujące.

Dzisiaj zachowuję się nieznośnie. Nie względem otoczenia, lecz siebie samej. Aż chce mi się płakać, bo przez cały weekend nie zrobiłam nic pożytecznego. Snułam się po domu bez konkretnego celu. Zimno mi było, pamiętam. Dlatego też owijałam się w koc i chodziłam dosłownie jak glizda czy tasiemiec. A, przeleżałam też trochę w łóżku z zamiarem czytania, który ciągle pozostał tylko zamiarem. Szkoła oraz nauka tak wykańcza mnie w ciągu całego tygodnia, że od razu po ułożeniu się na materacu zasypiam. Ni w kij, ni w oko nie zacznę nowego rozdziału książki, a o nauce w kochanej kołdrze nie ma mowy. Sen zmaga mnie momentalnie. To uciążliwe, moi drodzy. Nawet bardzo.Ostatnio nawet własne oceny mnie nie satysfakcjonują, choć powinny. Stawiam sobie poprzeczkę coraz wyżej, co powoduje u mnie jakąś chandrę, nie daj Boże - depresję.

Z tym drugim nie chcę mieć do czynienia nigdy. Koszmarnie niszczy ludzi, ale to raczej oczywiste. Żadną z chorób nie można zaliczyć do tych dobrych. Mój dobry przyjaciel powiedział, że nie potrafię żyć. Może to i prawda, a nawet powoli zaczynam to dostrzegać. Nie wiem nawet czy jestem szczęśliwym człowiekiem. Wydaje mi się, że tak, ale tylko w niektórych momentach. Tak naprawdę wydaje mi się, że wszystkie te ''okropne nastroje'' spowodowane są niewysypianiem się. Dzień w dzień spać 5-6 godzin? To potrafi dać w kość, uwierzcie. Byleby do kwietnia, choć to nieco ponad miesiąc. Później będzie tylko utopia. No, przynajmniej mam taką nadzieję.

Przeniosłam blog, ale to pewnie zdążyliście zauważyć. Pobawiłam się wyglądem, który nareszcie mi odpowiada. Zresztą zauważyłam, że ostatnio moje posty były robione ot tak. Kompletnie bez ładu i składu, byleby tylko coś dodać. Nie miałam nawet weny do pisania, co odbiło się na historiach, które pisałam. Skleiłam coś dobrego, by później mieć zastój przez kilkanaście dni. Goddammit! Wspomnieć pasowałoby także o nazwie bloga. Arteria pulmonaris oznacza po łacińsku tętnicę płucną. Czy tylko ja mam wrażenie, że każde słowo w tym języku brzmi inteligentnie oraz jakoś tak... królewsko? Może też przypomina zaklęcia, którymi miotają wiedźmy w niektórych serialach.
A jeśli chodzi o seriale to jestem szczerze, bezgranicznie, do końca życia zakochałam się w Muhteşem Yüzyıl. Gdyby nie poczciwe TVP to nigdy nie trafiłabym na tą serię, która kompletnie skradła mi serce. Zawsze lubiłam historyczne filmy, choć samą historię uważam za bzdurę. Wprawdzie to interesujące, te wszystkie wojny napoleońskie, ale jako przedmiot w szkole... Nie przepadam z racji tego, że trzeba to wykuć. Mam ścisły umysł, dlatego nosi mnie uczenie się miliona dat, które i tak zapomnę. Co innego, jeśli chodzi o biologię, którą pokochałam dopiero kilka tygodni temu. Wracając do Wspaniałego Stulecia to nigdy nie pomyślałabym, że zainteresuje mnie Turecczyzna. Tamten rejon kojarzy się jedynie z wojnami oraz islamem, a tu proszę, proszę. Pojawia się postać Sulejmana Wspaniałego, który jest tak wspaniały jak głosi jego przydomek. Nie będę rozpisywać się na tym tle, bo możecie włączyć telewizory jutro o 15:50, by przekonać się na własnej skórze o cudowności tego serialu. Rozpisałabym się jeszcze o tym, co ostatnio mnie trapi, ale geografia woła i krzyczy, żebym natychmiast się nią zajęła.

Dla urozmaicenia chwili tego upojnego niedzielnego wieczoru dodam historię, którą niedawno napisałam.

Rok 1942.  

Za dębowym biurkiem siedzi schylona młoda kobieta. Nieciężko zauważyć jak mocno napiera na kartkę papieru, pisząc z pośpiechem. Wreszcie słychać kliknięcie długopisu i dziewczyna podnosi głowę. Rozgląda się po opustoszałym pomieszczeniu. Ze ściągniętymi brwiami zerka na srebrny zegarek, który nosi na lewym nadgarstku. Pierwsza w nocy?! Niemożliwe. Czy nikt nie kazał jej wcześniej iść do domu? A no kazał. Tylko, że panna Carter była wyjątkowo uparta i obiecała sobie, że tego wieczoru ukończy raport. Przetarła oczy, by następnie podnieść się z krzesła. Bolała ją każda część ciała, ale najbardziej prawa dłoń, której używała do pisania. Przejrzała szybko dokumentację. Wszystko się zgadzało. Równe pięćdziesiąt siedem stron. Uśmiechnęła się lekko, będąc z siebie zadowolona. 

Zasunęła fotel, po czym skierowała się ku biurze szefa. Skinęła głową na portiera, który chyba jako jedyny pozostał w budynku. Pchnęła drzwi do gabinetu. Wprawdzie nikogo w nim nie było, lecz mimo to kobieta szła przez pokój na palcach. Te przeklęte obcasy zawsze tak głośno stukały. Ułożyła papiery na również dębowym biurku, a następnie napisała kartkę, którą przylepiła na pierwszej stronie.